پویا وپرهام دو هدیه اسمونی

  پرهام عزیزم امروز که دارم این متنو مینویسم چیزی تا  یک سالگیت نمونده گلم وقتی با چشمهای  براقت به من نگاه میکنی  وقتی پیشونی بلندت رو روی پیشونی من میزاری وقتی گونه های لطیفت رو به گونه هام میچسبونی وقتی به هر بهانه ای با خنده های قشنگت مستم میکنی وقتی با دو تا دستهای نرم و نازکت صورتم رو نوازش میدی وقتی به سمتم میای و خودت رو در آغوشم میندازی وقتی . . . . از خود بیخود میشم ، بیهوش میشم، مست میشم ، غرق میشم و در آن لحظه است که براستی طعم و بوی بهشتی رو که خداوند متعال وعده داده در اعماق وجودم احساس میکنم . آیا براستی من لیاقتش رو دارم . عزیزم ...

  به نام خدایی که مرا لایق مادر شدن قرار داد واز عرش ملکوتی اش دو فرشته برام هدیه فرستاد تا در این زمین خاکی ،بهشتی داشته باشم به وسعت همه هستی   پسرهای گلم میخوام اینجا براتون از دلم بگم از شادیهاش از دلتنگیهاش میخوام همدم من باشید که من با لبخندهای شما انرژی میگیرم   مینویسم برای شما فرشته های زیبای زندگیم     من و باباتون تمام لحظه های خو ش زندگیمون را و تمام شور و شوق جوانیمون رابه پاتون میریزیم وتا زمانی که دنیا دنیاست و خورشید هر سپیده دم طلوع میکند دوستتان داریم   ...

پویا جان عزیز دل مامان امروز جشن پایان سال مدرسه تون بود وتو مثل همیشه تونستی با رتبه ممتاز امسال رو هم به پایان برسونی مامان گلم امیدوارم تو هم مراحل زندگیت ممتاز باشی عزیزم   امروز وقتی اومدی خونه کلی ناراحت بودی که مدرسه تعطیل میشه اما نگران نباش عزیزم واسه تابستونت کلی برنامه دارم ...

اینجا یکسری از عکسهای پویا جون رو میذارم    برای دیدن بقیه عکسها به ادامه مطلب بروید ...

تمام سلول های بدنم..   تو را میخواهند... نگاهت که میکنم...حض میکنم... تو که باشی چرخ روزگارم بر وفق مراد میچرخد... دنیا را میخواهم برایت... فدایت میشوم..با تمام وجودم...بی منت! ارامم میکنی... نفس هایت...مرا تا سرحد جنون میبرد...اغراق نمیکنم... ...برایت دعا میکنم.... عمر نوح را برای تو میخواهم... شاید کم است؟...عمر من هم هست جان مادر اضافه اش میکنم خاری..خاشاکی...گزندی...دور از تو باد...همه را به جان میخرم... اشکهایت...نبینمشان...هیچ گاه...مگر از لبخند دلت باشد... برای من تو اسطوره ای...اسطوره ی بودن...هستی...حیات و اینها را....همه را....در نگاه تمام مادران میبینم... و شگفت زده ...